ลูกแมวผู้จองหอง
รวมเรื่องสำหรับเด็ก ของ เยน เวน ซิง
แปลโดย นางสลวย โรสโรช
นางประยูรรัตน์ สกลสุต
………………………….
คำนิยม
ข้าพเจ้าชอบฝัน เพราะความรักในเรื่องฝันและเรื่องพิลึกพิลั่นนั่นเองข้าพเจ้าจึงได้
เขียนเรื่องและนิทานสำหรับเด็กจีนขึ้น เรื่องบางเรื่องก็ได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษและ
จำหน่ายในหนังสือวารสารวรรณกรรมจีนกว่าสิบสองปีมานี้ มีสองเรื่องปรากฏในหนังสือ
จำหน่ายของสำนักพิมพ์ภาษาต่างประเทศ และบทแปลเหล่านี้ก็ได้นำมารวมไว้ในหนังสือเล่มนี้แล้ว
ถ้าหากผู้อ่านต่างประเทศที่ยังเยาอ่านมันอย่างสนุกสนานข้าพเจ้าก็จะยินดีเป็นอย่างยิ่ง
ข้าพเจ้ายังไม่แก่เกินไป ข้าพเจ้ายังจะเขียนมากขึ้นอีกและหวังว่าจะเป็นงานที่ดียิ่ง
ขึ้นไปอีกสำหรับเด็กๆ
ในใจของข้าพเจ้า หนังสือสำหรับเด็กที่ดีๆจะต้องเป็นภาพโดยไม่ต้องอยู่ในแบบของภาพหรือ
เป็นกวีนิพนธ์โดยไม่ต้องอยู่ในรูปแบบของฉันทลักษณ์ ภาพหรือบทกวีเหล่านี้จะต้องเต็มไปด้วยความเพ้อฝันซึ่งมีเสน่ห์ในตัวของมันเอง ถึงแม้ว่าจะมีการบรรยายถึงสิ่งที่ไม่มีอยู่หรือไร้เหตุผลก็ยังช่วยให้ผู้อ่านเข้าใจในชีวิตจริงๆและเกิดความหยั่งรู้สูงขึ้น เปลี่ยนความคิดไปในทางก้าวหน้าและทำให้เกิดความใฝ่หาในสิ่งที่ดีขึ้นแทนที่จะยังคงพึงพอใจในเรื่องธรรมดาสามัญหรือเรื่องที่น่าเกลียดเหลือเกิน เรื่องสำหรับเด็กที่ดีๆ กระตุ้นเด็กในด้านอุดมคติพอๆกับด้านความกล้าหาญ ตัวละครเอกของเรื่องมักจะไปจนถึงสิ้นโลก ท้าทายกับความลำบากยากเข็ญนานาประการ เดินทางโดยไม่มีความกลัวไปทั่วท้องฟ้าและใต้โลกเพื่อแสดงหาความสุขและสัจจะ เรื่องสำหรับเด็กที่ดีๆจะสอนว่า ไม่มีสิ่งใดในโลกที่เราเอื้อมไม่ถึง คนย่อมจะทำทุกอย่างได้สำเร็จ นักเขียนที่ยิ่งใหญ่บางคนในอดีตได้เขียนนิยายได้งดงามมากมายสำหรับเรา โดยการใช้เรื่องราวเหล่านี้ซึ่งดึงดูดให้เราอ่านแล้วก็อ่านอีก
อย่างไรก็ตาม เวลาที่ทะยอยกันมาได้ทำให้ความคิดคำนึงของมนุษย์ดีขึ้น เข้าใจลึกซึ้งขึ้นและมีอุดมคติสูงขึ้น ในยุคใหม่ของเรา เราต้องการเรื่องนิยายที่แตกต่างออกไป เราต้องการที่จะผลิตเรื่องดีๆสำหรับเด็กอย่างมากมายที่มีลักษณะใหม่อย่างชัดๆ ในด้านเนื้อหาและรูปแบบ
แบบหนึ่งของเรื่องใหม่ๆก็คือเราต้องการเกี่ยวกับการทำอย่างไรจึงจะให้เด็กๆจากต่างประเทศต่างสัญชาติเลิกไม่ชอบและเข้าใจผิดในกันและกันและกลับมาเป็นมิตรที่ดีต่อกัน ตัวเอกทั้งหญิงและชายจะช่วยกันค้นหาดินแดนใหม่ กล้าเผชิญกับอันตรายใหม่ๆ และมีส่วนร่วมในสงครามใหม่หลังจากที่มีการขัดกันหลายๆอย่าง ในที่สุดก็มาพบโลกในอุดมการณ์ใหม่ ข้าพเจ้าคิดว่าเรื่องชนิดนั้นจะต้องมีการเขียนกันขึ้น แต่บางทีถ้าเพียงแต่ผู้อ่านที่เยาว์วัยวันนี้จะมีส่วนเป็นกำลังในการเขียนมันขึ้นมา
ได้โปรดให้เราเพิ่มความเข้าใจในกันและกันและเป็นมิตรกัน แม้จะต้องการเวลาแต่มันก็ไม่ใช่เรื่องเพ้อฝันลมๆแล้งๆ มันจะต้องสำเร็จได้อย่างแน่นอน