23 . คุยกันเรื่องอดีต
ส.คุปตาภา
ไม่ทราบว่าเขาอยู่ในห้องใต้ถุนนานสักเท่าไร แต่ดูเหมือนว่ามันช่างนานแสนนาน พวกเขาไม่ได้เล่น ค่อนข้างจะน่าเบื่ออย่างมาก ฉีจึงคิดเกมขึ้น
บอกว่าจะต้องสนุกแน่ ถ้าต่างเล่าถึงบางสิ่งในอดีตของตนเองให้เพื่อนฟัง ต่างก็เห็นด้วยว่าจะต้องสนุกและก็จะปฏิบัติเมื่อถึงรอบของตน มีแต่ไก่ปาเปีย มาเช่ ผู้เดียวที่อยู่นอกวง แสร้งทำเป็นว่าไม่สนใจ แต่ความจริงแล้วหูผึ่งคอยฟัง ทำเป็นเดินไปเดินมาว่าใครจะพูดอะไร
ลูกหมีพูดก่อนเพื่อน แต่ความทรงจำไม่ค่อยจะดีนัก หลังจากคิดอย่างหนักก็พูดว่าเขาชอบละครสัตว์ และเคยได้ร่วมการแสดงมาแล้วด้วย ลูกหมีไม่ชอบมากที่สุดก็คือบทเรียน ซึ่งทำให้เขาต้องวิ่งหนีไปที่ละครสัตว์ เขาไม่เคยคิดว่าจะต้องเรียนด้วย ไม่ใช่บทเรียนของโรงเรียน แต่เป็นบทเรียนละครสัตว์ การเรียนว่าจะแสดงอย่างไรไม่ง่ายเหมือนการดู ดังนั้นต่อมาเขาก็หนี และอย่างไรก็ตามก็มาสิ้นสุดที่นี่
ต่อมาผู้พูดคือเป็ดกำมะหยี่ซึ่งความจำยิ่งแย่กว่า สิ่งที่เป็ดกำมะหยี่จำได้ก็คือเธอมีเพื่อนมากมายก่ายกองล้วนแล้วแต่ดีๆทั้งนั้น
“เพื่อนของฉันน่ะรึ ล้วนแล้วแต่ดีต่อฉันทั้งนั้น ฉันไม่สามารถจะบอกได้ว่าเขาดีต่อฉันอย่างไร ชื่อของพวกเขาน่ะอะไรน่า ฉันลืมชื่อเขาเสียแล้ว แต่พวกเขาดีมากนะ”
“จำไม่ได้แม้แต่คนเดียวรึ”สุนัขยางถามเมื่อเกิดความเบื่อหน่าย
“นึกได้แล้วหนึ่ง”เป็ดพูดเปิดเผย “เธอชื่อแม่ เธอคือแม่ของฉันไงล่ะ เธอเป็นหญิงสาวที่น่ารัก”
“แม่ไม่ใช่หญิงสาว เธอจะเรียกว่าหญิงสาวไม่ได้”ฉีขัด
“ทำไมจะไม่ได้”เป็ดกำมะหยี่ไม่เห็นด้วยกับฉี “แม่ดีต่อฉันมากดีกว่าผู้หญิงที่ดีๆทั้งหลาย เธอเป็นแม่ที่ดี ทุกเย็นเมื่อกลับบ้านก็นำของอร่อยๆมาให้กิน แม่ไม่เคยลืมเลยสักครั้งเดียว”
ไก่ปาเปีย มาเช่ หยุด นิ่ง
“แม่ของเธอให้เธอกินอะไร”ไก่ถาม
“โฮ้ย มากมายหลายสิ่ง”
“อย่าพูด”ลูกหมีพูด “อย่าไปบอกเขา”
“อย่าบอกฉัน”ไก่แสร้งทำเป็นไม่สนใจ “ฉันก็ไม่เห็นอยากจะรู้”
เขาเริ่มเดินไปมาตามลำพังอีก
ดังนั้น สุนัขยางก็บรรยายถึงเพื่อนของเขา บางคน น่าขัน เมื่อเขาคิดทวนหลัง เพื่อนที่เขาจำได้ดีที่สุดเป็นแมวนิสัยเสีย สุนัขยางไม่อยากจะเริ่มต้นที่แมวตัวนั้น เพราะแสนจะขี้เกียจ ไม่ทำอะไรเลย เอาแต่นอนข้างเตาไฟตลอดวันจนกระทั่งขนไหม้ ร้ายที่สุดเหนือกว่าไม่ยอมทำอะไรเลยนั้นมันยังจะโก่งหลังแล้วก็ถ่มน้ำลายรดเขาอีกด้วย ซึ่งไม่สะอาดและไม่สุภาพเสียเลย แต่ถ้าคิดกลับไป แมวตัวนั้นเป็นแต่เพียงอารมณ์เสียเท่านั้นมันไม่ได้ไม่ชอบสุนัขยาง มีบางเวลาเหมือนกันที่มันชอบเขา เช่นมันจะย่องมาข้างหลังสุนัขยางแล้วดึงหางเขาเล่น เมื่อสุนัขยางหันมาขู่คำราม มันก็เห็นเขาเป็นตัวตลก ซึ่งเป็นเรื่องสนุกระหว่างกัน ดังนั้นเมื่อเขาคิดถึงเรื่องแมวมากขึ้น เขาก็ลดความไม่ชอบมันลงมา ที่จริงก็ชักจะคิดถึงมันแล้วในตอนนี้
ต่อจากสุนัขยางก็ถึงคราวของคนไม้ หน้าเขาแดงและพูดติดอ่าง
“ฉัน….ฉัน ไม่มี…..จะพูด”
“คนไม้เป็นคนดี แต่เขาไม่ใช่นักพูด”ตุ๊กตายางพูด “ฟังซิหัวใจเขาเต้นอีกแล้ว เขามีเพื่อนมากมาย จริงไหมคุณไม้”
คนไม้ก้มหัวรับ
ทีนี้ก็ถึงรอบของตุ๊กตาเศษผ้า แต่เธอยังคงไม่สบายจนเมื่อพวกเขาขอให้เธอพูดเธอก็พูดไม่ออกสักคำ เฝ้าแต่ดึงกระโปรงของเธออย่างเศร้าๆ
“พูดออกมาบ้าง”ฉีขอร้อง “เธอกำลังคิดอะไรอยู่ล่ะ ตอนนี้”
“ไม่มีอะไร….ฉันกำลังคิดถึงบางอย่าง….ฉันจะกลับบ้านได้ไหมนี่”
ไก่ปาเปีย มาเช่ ขันด้วยเสียงหัวเราะ
“เธอต้องการจะไป นั่นแหละ เธอไม่เคยรู้ว่าประตูใส่กุญแจ โง้โง่”
“ทำไมจึงเอาแต่หัวเราะเยาะผู้อื่นนะ”ลูกหมีคำราม
“ฉันหัวเราะเพราะว่าเธอไม่สามารถจะออกไปได้ ประตูใส่กุญแจ แม้แต่ฉันก็ยังออกไปไม่ได้ อย่าว่าแต่เธอเลย เข้าใจไหม”
ตุ๊กตาเศษผ้าก็เริ่มร้องไห้ออกมาอีก
“อย่าร้อง”พวกเขาขอร้อง “อย่าไปฟังเจ้าไก่ตัวนั้น จะมีคนมาช่วยเอาเธอออกไป”
ไก่ปาเปีย มาเช่ ดูเหมือนจะเสียใจที่ตุ๊กตาเศษผ้าร้องไห้
“ถ้าเราออกไปไม่ได้ เราก็ออกไปไม่ได้”เขาพูด “จะร้องไห้ไปทำไม เธออยากให้ฉันร้องเพลงให้เธอฟังไหมล่ะ เสียงฉันเพราะนา ดีกว่าเจ้าเสียงของทหารดีบุกเสียอีก”
“ไม่”เป็ดกำมะหยี่พูด “เธอมีเสียงน่ารังเกียจ จะร้องเพลงเพราะไม่ได้”
“เปล่า ฉันไม่เห็นจะอยากฟัง”
ไก่ปาเปีย มาเช่ กระแอมหลายครั้ง เพื่อจะให้คอโล่ง
“รู้ได้อย่างไรว่าเสียงฉันไม่ดี”เขาถาม “พูดจาเหลวไหล ถ้าเธอไม่อยากฟัง ฉันก็จะต้องให้เธอได้ฟัง ถ้าเธอขอร้องให้ฉันร้องเพลง ฉันก็จะไม่ร้อง แต่นี่ฉันกำลังจะร้องเพลงนะ ฟังซิ เธอด้วยนะแม่ตุ๊กตาเศษผ้า ฉันท้าได้ว่าเธอจะต้องหยุดร้องไห้ ฟังนะ ทั้งหมดนี่แหละ”
ไก่ปาเปีย มาเช่ ยืดคอ และกำลังจะเริ่มต้นร้องเพลง ก็พอดี คา ช่า ประตูเปิดอีก ไก่หดคอด้วยความตกใจเงียบกริบนึกว่า ทหารดีบุกและเพื่อนๆของมันกลับมา
“ดี ดี ดี เร็วเข้า เร็วเข้า ออกไป พวกแกจะอยู่ที่นี่ต่อไปตลอดวันหรือ ห๋ะ”
ผู้เฒ่าขนมแป้งมาช่วยพวกเขานั่นเอง โดยไม่ต้องหยุดรอคำอธิบายใดๆต่างพากันถลาวิ่งตามผู้เฒ่าไป
“คอยหน่อย”ไก่กรีดร้องตามหลังมา “จะไปไหนกัน คอยด้วย”
“จะมากับพวกเราได้อย่างไร”ฉีถาม “เธอยุ่งมากไม่ใช่หรือ”
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร”ไก่พูด วิ่งกระพือปีกตามมา “ฉันก็ต้องไปจากที่นี่ ฉันเกียจทหารดีบุกและพวกวายร้ายนั่น พวกเธอก็ยังไม่ได้ยินเสียงฉันร้องเพลงสินะฉันจะต้องร้องเพลงเพราะๆให้เธอฟังสักครั้งเพื่อเป็ดกำมะหยี่จะได้เลิกพูดว่าเสียงของฉันน่ารังเกียจ และเธอก็จะเห็นกันเองว่าฉันน่ะมีประโยชน์มากในทุกๆเรื่องนะ”
“ยังงั้นก็มาเถอะ”ฉีเรียก
ดังนั้นไก่มาร่วมขบวนของฉี พวกเขาไปไม่ได้ไกลก็พบงูตรงไปตรงมา งูก็ทักทายอย่างสุภาพที่สุดอีก
“ฮัลโหล เพื่อนๆ กำลังจะไปไหนกันล่ะ ทำไมไม่อยู่ในห้องใต้ถุนของทหารดีบุกล่ะ”
พวกเขารังเกียจที่จะทักทายงู จึงพากันรีบตรงไปไม่มีใครให้ความสนใจ